امیدی که شرمسار نمی‌کند

واژهٔ «امید» در گفت‌وگوهای روزمرهٔ ما واژه‌ای شکننده شده است. وقتی دربارهٔ آرزویی که هیچ تضمینی برایش نداریم می‌گوییم «امیدوارم بشود»، در واقع آرزو می‌کنیم، اما یقین نداریم. ولی امیدی که پولس رسول در رساله‌اش به رومیان از آن سخن می‌گوید از جنس دیگری است: یقینی استوار، بنا شده بر شخصی زنده و بر وعده‌ای که تغییر نمی‌کند.

و جالب اینجاست که این آیه نه در بستر آسایش، بلکه در بستر سختی آمده است:

و نه این تنها، بلکه در مصیبت‌ها هم فخر می‌کنیم، چونکه می‌دانیم که مصیبت صبر را پیدا می‌کند، و صبر امتحان را و امتحان امید را. و امید باعث شرمساری نمی‌شود، زیرا که محبت خدا در دل‌های ما به روح‌القدس که به ما عطا شد ریخته شده است.

رومیان 5:3-5

پس امید در اینجا نقطهٔ مقابل دشواری‌ها نیست، بلکه میوه‌ای است که خدا از دل همین دشواری‌ها در زندگی ایماندار به بار می‌نشاند. اما این چگونه رخ می‌دهد؟

امید ما خوش‌بینی نیست، بلکه یقین است

فرق خوش‌بینی و امید مسیحی، فرق آرزو و اطمینان است. خوش‌بینی احساسی است تابع شرایط و حال‌وهوای ما، و همین که شرایط سخت شود، از میان می‌رود. اما امید کتاب‌مقدسی بر زمینی استوار ایستاده است: بر شخص خودِ مسیح.

متبارک باد خدا و پدر خداوند ما عیسی مسیح، که به حسب رحمت عظیم خود ما را به وساطت برخاستن عیسی مسیح از مردگان، از نو تولید نمود برای امید زنده.

اول پطرس 1:3

به این توصیف دقت کنید: «امید زنده». نه اندیشه‌ای زیبا، بلکه حیاتی که از رستاخیزی واقعی سرچشمه می‌گیرد. و چون مسیح از مردگان برخاسته است، امید ما نه پژمرده می‌شود و نه کهنه. امید مسیحی به آنچه می‌بینیم تکیه ندارد، بلکه به کسی که او را می‌شناسیم.

چرا این امید شرمسار نمی‌کند؟

پولس پاسخ را در بخش دوم آیه به ما می‌دهد و در آن سه حقیقت نهفته است:

• محبت خدا به ما، نه محبت ما به خدا. سرچشمهٔ آن خداست نه انسان؛ از همین رو به عملکرد ما وابسته نیست و وقتی ایمانمان سست می‌شود، کم نمی‌شود.
• ریخته شده است. این فعل در متن یونانی (ἐκκέχυται) بر ریختنی فراوان دلالت دارد که انجام شده و اثرش همچنان پابرجاست. خدا محبتش را قطره‌قطره به ما نداده، بلکه آن را سخاوتمندانه در ما ریخته است.
• به روح‌القدس که به ما عطا شد. خودِ خدا در ایماندار ساکن می‌شود و بر محبتش به او شهادت می‌دهد؛ پس شاهد این محبت خداست، نه احساسات دگرگون‌شوندهٔ ما.

پس امید شما بر احساسات امروزتان، بر شرایطتان یا بر قوت ایمانتان استوار نیست، بلکه بر آنچه خدا در مسیح انجام داده است؛ و او امین است که آن را به کمال برساند.

امید در غربت و درد

شاید دور از وطن و خانواده زندگی می‌کنید، یا بار فقدانی را بر دوش می‌کشید که هیچ‌کس از آن خبر ندارد، یا از انتظاری طولانی خسته شده‌اید. شاید دعا می‌کنید و درها بسته به نظر می‌رسند، و امید گویی از شما دور شده است.

بشنوید نویسندهٔ کتاب مراثی ارمیا، در حالی که بر ویرانی اورشلیم می‌گریست، چه نوشت:

از رأفت‌های خداوند است که تلف نشدیم، زیرا که رحمت‌های او بی‌زوال است. آنها هر صبح تازه می‌شود و امانت تو بسیار است.

مراثی ارمیا 3:22-23

این سخنان در میان آوار نوشته شد. پس امید مسیحی برای پابرجا ماندن نیازی ندارد که همه‌چیز رو به راه باشد. وقتی همه‌چیز و همه‌کس ما را ناامید می‌کنند، خدا امین می‌ماند. و سختی‌ای که امروز از آن می‌گذرید پایان داستان نیست؛ خدا می‌تواند، همان‌گونه که پولس می‌گوید، از آن استفاده کند تا در شما صبر و امتحان و امیدی استوار پدید آورد.

امید در زندگی ما چه می‌کند؟

امید کتاب‌مقدسی تنها آرامشی درونی نیست، بلکه نیرویی است که زندگی ایماندار را از نو شکل می‌دهد. وقتی به امیدی که در مسیح داریم اعتماد می‌کنیم:

• صبورتر می‌شویم، زیرا می‌دانیم که درد موقتی است و خدا ما را رها نکرده است.
• بیشتر محبت می‌کنیم، زیرا کسی که دلش از محبت خدا پر شده، آن را بر دیگران نیز جاری می‌کند.
• بی‌خستگی خدمت می‌کنیم، زیرا زحمت ما در خداوند باطل نیست.
• با اطمینان از مسیح سخن می‌گوییم، زیرا امیدی که در ماست خیالی نیست که از آن شرمنده باشیم.

کاربرد عملی

1. هر صبح چند لحظه وقت بگذارید و بر این حقیقت تأمل کنید: «محبت خدا به روح‌القدس در دل من ریخته شده است». فقط آن را تکرار نکنید، بلکه باورش کنید.
2. یک موقعیت از گذشته را که در آن وفاداری خدا را دیدید روی کاغذ بنویسید، و آن را جایی بگذارید که هر روز چشمتان به آن بیفتد.
3. به کسی فکر کنید که دوران سختی را می‌گذراند، و با او تماس بگیرید تا دلگرمش کنید و برایش دعا کنید. امید وقتی آن را با دیگران قسمت می‌کنیم، رشد می‌کند.
4. یک موضوع را انتخاب کنید که احساس می‌کنید در آن امیدتان را از دست داده‌اید، و این هفته هر روز آن را در دعا به حضور خدا بیاورید.

و اگر می‌خواهید کسی با شما دعا کند، با شادی برایتان دعا می‌کنیم، یا خوشحال می‌شویم شما را در جلسهٔ هفتگی‌مان هر چهارشنبه عصر ببینیم.

دعا

ای پدر آسمانی ما، تو خدای امید هستی. وقتی دل‌هایمان می‌شکند و جان‌هایمان سست می‌شود، به یادمان آور که محبت تو به روح‌القدس در ما ریخته شده است. اعتماد ما را به خودت استوار کن و به ما بیاموز که در سختی به تو بچسبیم و در روزهای گشایش برای تو شهادت دهیم. تو را شکر می‌کنیم که امید ما زنده است، زیرا مسیح زنده است. در نام عیسی مسیح دعا می‌کنیم. آمین.

آیات مرتبط

• عبرانیان 6:19: «و آن را مثل لنگری برای جان خود ثابت و پایدار داریم…»
• مزامیر 42:11: «ای جانم چرا منحنی شده‌ای؟ و چرا در اندرونم پریشان گشته‌ای؟ بر خدا امید دار…»
• رومیان 15:13: «الان خدای امید، شما را در ایمان کمال خوشی و سلامتی عطا کند تا به قوت روح‌القدس در امید افزوده گردید.»
• مراثی ارمیا 3:24: «جان من می‌گوید که خداوند نصیب من است، بنابراین به او امیدوارم.»