Hêviya ku me şermezar nake

Di axaftina me ya rojane de peyva «hêvî» bûye peyveke qels. Ji bo xweziyeke ku tu garantiya wê li ber destê me tune, em dibêjin «hêvî dikim ku bibe»: em dixwazin, lê ne piştrast in. Lê hêviya ku Pawlosê şandî di nameya xwe ya ji Romayiyan re behsa wê dike, ji cureyeke din e: piştrastiyeke xurt e, ku li ser kesekî zindî û li ser sozeke ku naguhere ava bûye.

Ya balkêş ew e ku ev ayet ne di çarçoveya rehetiyê de, lê di çarçoveya tengahiyê de tê:

Ne tenê ev, lê em bi tengahiyan jî pesnê xwe didin, çimkî em dizanin ku tengahî bîhnfirehiyê pêk tîne, bîhnfirehî ceribandinê, ceribandin jî hêviyê. Û hêvî me şermezar nake, çimkî hezkirina Xwedê bi Ruhê Pîroz ê ku ji me re hatiye dayîn, di dilê me de hatiye rijandin.

Romayî 5:3-5

Îcar li vir hêvî ne dijberê zehmetiyan e, lê fêkiyek e ku Xwedê bi saya wan di jiyana bawermend de digihîne. Ev çawa dibe?

Hêviya me ne geşbînî ye, lê piştrastî ye

Ferqa di navbera geşbînî û hêviya mesîhî de, ferqa di navbera xwezîkirin û pêbaweriyê de ye. Geşbînî hestek e ku li pey rewş û halê dilê me diçe; gava rewş giran dibin, ew winda dibe. Lê hêviya Kitêba Pîroz li ser bingeheke hişk radiweste: li ser kesayetiya Mesîh bi xwe.

Pîroz be Xwedê, Bavê Xudanê me Îsa Mesîh, ku li gorî dilovaniya xwe ya mezin, bi vejîna Îsa Mesîh a ji nav miriyan, em ji bo hêviyeke zindî ji nû ve dan dinyayê.

1 Petrûs 1:3

Bala xwe bide vê danasînê: «hêviyeke zindî». Ne ramaneke xweş e, lê jiyanek e ku ji vejîneke rastîn diherike. Û ji ber ku Mesîh ji nav miriyan rabû, hêviya me naçilmise û pîr nabe. Hêviya mesîhî ne bi tiştê ku em dibînin ve girêdayî ye, lê bi Wî ve ku em nas dikin.

Çima ev hêvî me şermezar nake?

Pawlos di beşa duyem a ayetê de bersivê dide me, û sê rastî di vê bersivê de hene:

• Hezkirina Xwedê ji bo me, ne hezkirina me ji bo Xwedê. Çavkaniya wê Xwedê ye, ne mirov; ji ber vê yekê ew bi kirinên me ve ne girêdayî ye, û gava baweriya me qels dibe, ew kêm nabe.
• Hatiye rijandin. Lêkera ku di metna resen a Yewnanî de hatiye (ἐκκέχυται) rijandineke bi gurrî nîşan dide, ku qediyaye û bandora wê hê jî didome. Xwedê hezkirina xwe dilop bi dilop nedaye me, lê bi comerdî di nav me de rijandiye.
• Bi Ruhê Pîroz ê ku ji me re hatiye dayîn. Xwedê bi xwe di bawermend de rûdine û li ser hezkirina xwe jê re şahidiyê dike; îcar şahidê vê hezkirinê Xwedê bi xwe ye, ne hestên me yên guherbar.

Îcar hêviya te ne li ser hestên te yên îro, ne li ser rewşa te û ne li ser hêza baweriya te radiweste, lê li ser tiştê ku Xwedê di Mesîh de kiriye; û Ew dilsoz e ku wê temam bike.

Hêvî di xerîbî û êşê de

Dibe ku tu dûrî welat û malbata xwe dijî, an barê windakirineke ku kes pê nehesiyaye hildigirî, an jî ji çaverêkirineke dirêj westiyayî yî. Dibe ku tu dua dikî, lê derî li ber te girtî xuya dikin, û hêvî ji te re dibe wek tiştekî dûr.

Guh bide tiştê ku nivîskarê pirtûka Şîna Yêremya nivîsiye, dema ku ji bo wêraniya Orşelîmê digiriya:

Ji kerema Xudan e ku em neqediyan, çimkî dilovaniyên wî qet naqedin. Ew her sibe nû ne; dilsoziya te mezin e.

Şîna Yêremya 3:22-23

Ev peyv di nav kavilan de hatin nivîsîn. Ji bo ku hêviya mesîhî xurt bimîne, ne hewce ye ku her tişt li rê be. Gava tişt û mirov me di nîvê rê de dihêlin, Xwedê dilsoz dimîne. Û tengahiya ku tu îro tê re derbas dibî ne dawiya çîrokê ye; Xwedê dikare wê bi kar bîne, wek ku Pawlos dibêje, da ku di te de bîhnfirehî, ceribandin û hêviyeke ku naleqe pêk bîne.

Hêvî di jiyana me de çi dike?

Hêviya Kitêba Pîroz ne tenê aramiyeke hundirîn e, lê hêzek e ku jiyana bawermend ji nû ve şekil dide. Gava em xwe dispêrin hêviya Mesîh:

• Em bêtir bîhnfireh dibin, çimkî em dizanin ku êş demkî ye û Xwedê em bi tenê nehiştine.
• Em bêtir hez dikin, çimkî dilê ku bi hezkirina Xwedê tije bibe, bi wê hezkirinê li ser kesên din jî diherike.
• Em bê westan xizmetê dikin, çimkî keda me di Xudan de ne pûç e.
• Em bi bawerî behsa Mesîh dikin, çimkî hêviya ku di me de ye ne xeyalek e ku em jê şerm bikin.

Sepandina pratîk

1. Her sibe çend kêliyan veqetîne da ku li ser vê rastiyê bifikirî: «Hezkirina Xwedê bi Ruhê Pîroz di dilê min de hatiye rijandin.» Tenê dubare neke, lê bawer bike.
2. Li ser kaxezekê bûyerekê binivîse ku te tê de dilsoziya Xwedê di rabirdûyê de dîtiye, û wê deyne cihekî ku tu her roj bibînî.
3. Li kesekî bifikire ku di demeke dijwar re derbas dibe, û bi wî re têkiliyê deyne da ku dilê wî xurt bikî û ji bo wî dua bikî. Hêvî mezin dibe gava em wê bi hev re parve dikin.
4. Tiştekî hilbijêre ku tu hîs dikî te hêviya xwe tê de winda kiriye, û vê heftê her roj wî di duayê de deyne ber Xwedê.

Û eger tu dixwazî ku kesek bi te re dua bike, em ê kêfxweş bibin ku ji bo te dua bikin, an jî te li civîna xwe ya heftane, her Çarşem êvarê bibînin.

Dua

Bavê me yê ezmanî, Tu Xwedayê hêviyê yî. Gava dilê me dişkê û canê me qels dibe, bîne bîra me ku hezkirina Te bi Ruhê Pîroz di nav me de hatiye rijandin. Baweriya me bi Te xurt bike, û me hîn bike ku em di tengahiyê de xwe bi Te bigirin û di rojên rehetiyê de şahidiya Te bikin. Em spasiya Te dikin ku hêviya me zindî ye, çimkî Mesîh zindî ye. Bi navê Îsa Mesîh em dua dikin. Amîn.

Ayetên têkildar

• Îbranî 6:19: «Ev hêvî ji bo canê me wek lengerekê ye, ewle û qewîn…»
• Zebûr 42:11: «Ey canê min, tu çima xemgîn î? Tu çima di hundirê min de dinalî? Hêviya xwe bi Xwedê ve girê bide…»
• Romayî 15:13: «Bila Xwedayê hêviyê we di baweriyê de bi her şahî û aştiyê tije bike, da ku hûn bi hêza Ruhê Pîroz di hêviyê de zêde bibin.»
• Şîna Yêremya 3:24: «Canê min dibêje: Para min Xudan e; ji ber vê yekê ez hêviya xwe bi Wî ve girê didim.»