چرا کلیسا؟

پرسشی به‌جا

امروز بسیاری می‌پرسند: آیا کافی نیست که در خانه‌ام دعا کنم، به‌تنهایی کتاب‌مقدس بخوانم و در دلم خدا را بپرستم؟ پس چرا کلیسا؟

کتاب‌مقدس پاسخ می‌دهد که کلیسا افزوده‌ای حاشیه‌ای بر ایمان نیست، بلکه ثمرهٔ طبیعی آن است. هر که با توبه و ایمان نزد مسیح می‌آید، وارد خانواده‌ای تازه می‌شود که کتاب‌مقدس آن را «بدن مسیح» می‌نامد، و در آن برادران و خواهرانی می‌یابد که در همان راه با او گام برمی‌دارند.

در معنای کتاب‌مقدسی، کلیسا نه یک ساختمان است و نه یک نهاد، بلکه جمعی از مردم است که پیرامون عیسی مسیح گرد آمده‌اند.

1. کلیسا طرح خداست

خدا انسان را آفرید تا در رابطه با او و با دیگران زندگی کند. از همان آغاز، خدا دربارهٔ آدم فرمود: «خوب نیست که آدم تنها باشد» (پیدایش 2:18).

از همین رو، مسیح پیروانش را افرادی پراکنده رها نکرد، بلکه آنان را با هم گرد آورد. پولس رسول کلیسا را به بدن تشبیه می‌کند: اعضای بسیار، که هر یک نقشی دارد و همه به سر، یعنی مسیح، پیوسته‌اند. همان‌گونه که دست جدا از بدن زنده نمی‌ماند، خواست خدا نیز این نیست که ایماندار ایمانش را در انزوا زندگی کند.

امّا شما بدن مسیح هستید و فرداً اعضای آن می‌باشید.

اول قرنتیان 12:27

2. کلیسا جایی برای رشد است

می‌توانید در خانه کتاب‌مقدس بخوانید، و این کاری نیکوست. امّا خدا به کلیسا شبانان و معلمانی بخشیده تا ایمانداران را در فهم کلامش و رشد در ایمان یاری کنند (نگاه کنید به افسسیان 4:11-12). وقتی با هم کلام را می‌خوانیم و دعا می‌کنیم، از یکدیگر می‌آموزیم و جنبه‌هایی را می‌بینیم که به‌تنهایی نمی‌توانستیم ببینیم.

اخگری که تنها رها شود، آرام‌آرام خاموش می‌شود. ایمان کسی هم که کم‌کم از برادران و خواهرانش دور می‌شود، ممکن است بی‌آنکه متوجه شود سرد گردد. از همین رو کلیسای نخستین پیوسته گرد هم می‌آمد:

و در تعلیم رسولان و مشارکت ایشان و شکستن نان و دعاها مواظبت می‌نمودند.

اعمال رسولان 2:42

و ملاحظهٔ یکدیگر را بنماییم تا به محبت و اعمال نیکو ترغیب نماییم. و از با هم آمدن در جماعت غافل نشویم چنانکه بعضی را عادت است، بلکه یکدیگر را نصیحت کنیم…

عبرانیان 10:24-25

3. کلیسا جایی برای خدمت است

خدا به هر ایماندار عطایایی بخشیده است، نه برای آنکه آن‌ها را برای خود نگه دارد، بلکه تا با آن‌ها دیگران را خدمت کند. شاید عطای شما در دلگرمی دادن باشد، یا در دعا برای دیگران، یا در خوش‌آمدگویی به مهمان، یا در کمک عملی، یا در گوش سپردن به کسی که رنج می‌برد.

خدمت باری بر دوش نیست، بلکه شادی است. وقتی جایگاه خود را در بدن کشف می‌کنید، درمی‌یابید که نقشی دارید و دیگران همان‌قدر به شما نیاز دارند که شما به آنان.

و هر یک به حسب نعمتی که یافته باشد، یکدیگر را در آن خدمت نماید، مثل وکلای امین فیض گوناگون خدا.

اول پطرس 4:10

4. کلیسا خانواده‌ای است که اعضایش بار یکدیگر را به دوش می‌کشند

زندگی آسان نیست. بیماری بی‌خبر از راه می‌رسد، غربت دل را خسته می‌کند و خانواده‌ها از روزهای دشوار می‌گذرند. در چنین روزهایی، انسان به کسی نیاز دارد که کنارش بایستد.

کتاب‌مقدس ایمانداران را فرا می‌خواند تا بارهای یکدیگر را به دوش بکشند: برای هم دعا کنند، ضعیفان را دلگرم سازند، با شادی‌کنندگان شادی کنند و با گریه‌کنندگان بگریند. این‌گونه است که کلیسا خانواده می‌شود، نه صرفاً جایی که به آن می‌رویم.

بارهای سنگین یکدیگر را متحمل شوید و بدین نوع شریعت مسیح را به‌جا آرید.

غلاطیان 6:2

کلیسا برای کاملان نیست

برخی در آمدن تردید دارند، چون احساس می‌کنند «به اندازهٔ کافی خوب نیستند»، یا چون پیش‌تر زخم خورده‌اند. حقیقت این است که کلیسا جمعی از انسان‌های ناکامل است که خدا به فیض خود در مسیح آنان را بخشیده، و هنوز در حال آموختن‌اند که یکدیگر را محبت کنند. خود عیسی ما را فرا می‌خواند که همان‌گونه که هستیم نزد او بیاییم:

بیایید نزد من ای تمامی زحمتکشان و گرانباران، و من شما را آرامی خواهم بخشید.

متی 11:28

و اگر هنوز در حال آشنایی با عیسی هستید، از صفحهٔ با عیسی آشنا شوید آغاز کنید.

کاربرد عملی

1. جلسهٔ هفتگی را در اولویت قرار دهید. به‌طور منظم در آن شرکت کنید، حتی در هفته‌هایی که شوقی به آن ندارید. ما هر چهارشنبه گرد هم می‌آییم و جزئیات را در صفحهٔ جلسات می‌یابید.
2. به حضور صرف بسنده نکنید. با فردی تازه آشنا شوید، حالش را بپرسید و در طول هفته برایش دعا کنید.
3. از خود بپرسید: عطای من چیست؟ سپس آن را برای خدمت به دیگران به کار گیرید، حتی در کاری کوچک.
4. خودتان در محبت پیش‌قدم شوید. منتظر نمانید که دیگران قدم اول را بردارند؛ شما کسی باشید که خوش‌آمد می‌گوید و دلگرمی می‌دهد.

دعا