چرا دعا می‌کنیم؟

در عهد عتیق، نزدیک شدن به خدا در معبد با موانعی همراه بود: پرده، کاهنان و قربانی‌ها. اما هنگامی که مسیح بر صلیب جان داد، پردهٔ معبد از بالا تا پایین دو پاره شد (متی 27:51)؛ نشانهٔ آنکه با مرگ او راه به‌سوی خدا گشوده شده است.

از این رو، تنها به‌واسطهٔ مسیح به پدر نزدیک می‌شویم، زیرا او یگانه واسطه است: «خدا واحد است و در میان خدا و انسان یک متوسطی است، یعنی انسانی که مسیح عیسی باشد» (اول تیموتائوس 2:5). و هر که به او ایمان آورد، می‌تواند خود، در هر زمان و از هر جا، به درگاه خدا دعا کند.

عیسی به ما آموخت که دعای خود را با واژهٔ «ای پدر ما» آغاز کنیم. خدا را همچون داوری که از او می‌ترسیم خطاب نمی‌کنیم، بلکه همچون پدری که به او اعتماد داریم. و این اطمینان زادهٔ جسارت ما نیست، بلکه هدیهٔ فیض اوست.

عیسی شاگردانش را در سردرگمی رها نکرد. هنگامی که او را در حال دعا دیدند، یکی از آنان از او خواست: «خداوندا، دعا کردن را به ما تعلیم نما» (لوقا 11:1). و او دعایی را به‌عنوان الگو به ایشان داد که صورت کامل‌تر آن را در متی 6:9-13 می‌یابیم و آن را «دعای ربانی» می‌نامیم. به ترتیب آن توجه کنید:

• رابطه: «ای پدر ما که در آسمانی».
• جلال خدا، ملکوت و ارادهٔ او: «نام تو مقدس باد. ملکوت تو بیاید. ارادهٔ تو کرده شود».
• نیازهای روزانهٔ ما: «نان کفاف ما را امروز به ما بده».
• بخشش: «و قرض‌های ما را ببخش، چنانکه ما نیز قرضداران خود را می‌بخشیم».
• محافظت: «و ما را در آزمایش میاور، بلکه از شریر ما را رهایی ده».

هنگامی که بر پایهٔ این الگو دعا می‌کنیم، دعای ما از فهرستی از درخواست‌ها به مشارکتی راستین با خدا تبدیل می‌شود. شرح هر یک از این درخواست‌ها را در صفحهٔ منابع ایمانی خواهید یافت.