تأمل
اهمیت مشارکت مسیحی
آیا می‌توانم خدا را به‌تنهایی در خانه‌ام بپرستم؟ تأملی بر اینکه چرا کتاب‌مقدس ما را فرا می‌خواند تا ایمانمان را با هم زندگی کنیم، و مشارکت در عمل به چه معناست.
امروز بسیاری می‌پرسند: «چرا به کلیسا بروم؟ می‌توانم در خانه دعا کنم و کتاب‌مقدس را به‌تنهایی بخوانم.» درست است که هر ایماندار می‌تواند مستقیماً، تنها به‌واسطهٔ مسیح، به پدر نزدیک شود، زیرا «خدا واحد است و در میان خدا و انسان یک متوسطی است، یعنی انسانی که مسیح عیسی باشد» (اول تیموتائوس 2:5). اما همین امتیاز ما را افرادی منزوی نمی‌سازد، بلکه برادران و خواهرانی می‌کند که یکدیگر را خدمت می‌کنند. عهد جدید ایمانی را نمی‌شناسد که دور از جماعت ایمانداران زیسته شود.
نویسندهٔ رسالهٔ عبرانیان می‌نویسد:
«و ملاحظهٔ یکدیگر را بنماییم تا به محبت و اعمال نیکو ترغیب نماییم؛ و از با هم آمدن در جماعت غافل نشویم چنانکه بعضی را عادت است، بلکه یکدیگر را نصیحت کنیم و زیاده‌تر به اندازه‌ای که می‌بینید که آن روز نزدیک می‌شود.»
عبرانیان 10:24-25
نویسنده نگفت: «بهتر است گرد هم آیید»، بلکه گفت: «از با هم آمدن در جماعت غافل نشویم». ایمان مسیحی در ذات خود در جماعت زیسته می‌شود.
خدا ما را چگونه آفرید؟ خانواده، نه افراد تنها
از نخستین صفحه‌های کتاب‌مقدس می‌خوانیم: «خوب نیست که آدم تنها باشد» (پیدایش 2:18). خدای واحد، پدر و پسر و روح‌القدس، در ذات خود از ازل محبت و مشارکت است، و ما را به صورت خود آفرید تا در رابطه با او و با یکدیگر زندگی کنیم.
از همین رو، عهد جدید کلیسا را همواره با تصویرهایی جمعی توصیف می‌کند: اهل خانهٔ خدا (افسسیان 2:19)، هیکل خدا که روح خدا در آن ساکن است (اول قرنتیان 3:16)، و بدن مسیح:
«اما شما بدن مسیح هستید و فرداً اعضای آن می‌باشید.»
اول قرنتیان 12:27
عضو جدا از بدن زنده نمی‌ماند. هر ایماندار عضوی است که در میان برادران و خواهرانش جایگاه و نقشی دارد.
اخگرِ تنها خاموش می‌شود
تصویری قدیمی و آشنا هست: اگر اخگری را از میان دیگر اخگرها بیرون بکشی، سرد و خاموش می‌شود، و اگر آن را به میانشان بازگردانی، دوباره شعله‌ور می‌شود. ایمان نیز چنین است.
شاید ایمانت یک هفته یا یک ماه دور از برادران و خواهران دوام بیاورد، اما روزی خواهد رسید که به کسی نیاز داری تا حقیقت را به یادت آورد، وقتی توان دعا نداری با تو دعا کند، و وقتی می‌افتی تشویقت کند. هیچ برنامه‌ای در تلفن همراه و هیچ موعظه‌ای که به‌تنهایی بشنوی جای این مشارکت را نمی‌گیرد.
«دو از یک بهترند چونکه ایشان را از مشقت ایشان اجرت نیکو می‌باشد؛ زیرا اگر بیفتند، یکی از آنها رفیق خود را خواهد برخیزانید. لکن وای بر آن یکی که چون بیفتد، دیگری نباشد که او را برخیزاند.»
جامعه 4:9-10
مشارکت یعنی همراهی، نه فقط حضور
متن می‌گوید: «ملاحظهٔ یکدیگر را بنماییم» و «یکدیگر را نصیحت کنیم». مشارکت یعنی فقط بی‌صدا روی نیمکت نشستن نیست؛ مشارکت یعنی تشویق، دعا با یکدیگر، و گفتن سخن حق با محبت.
عضوی از کلیسا بودن فقط به این معنا نیست که در ساعت جلسه حاضر شوی، بلکه یعنی در زندگی دیگران حاضر باشی: از غایب احوال بپرسی، به عیادت بیمار بروی، با اندوهگین دعا کنی و با شادمان شادی کنی.
«بارهای سنگین یکدیگر را متحمل شوید و بدین نوع شریعت مسیح را به جا آرید.»
غلاطیان 6:2
«به اندازه‌ای که می‌بینید که آن روز نزدیک می‌شود»
آیه با عبارتی درخور توجه پایان می‌یابد: «و زیاده‌تر به اندازه‌ای که می‌بینید که آن روز نزدیک می‌شود». مسیح بار دیگر خواهد آمد، و این امید ما را برمی‌انگیزد که با هم استوار بمانیم، نه اینکه پراکنده شویم.
هرچه فشارها و چالش‌های زندگی سنگین‌تر شود، نیاز ما به اینکه یکدیگر را در حقیقت و محبت تقویت کنیم بیشتر می‌شود. گرد هم آمدن نه تجمل است و نه عادتی اجتماعی، بلکه هدیه‌ای از جانب خدا به ما در این راه است.
کاربرد عملی
- جلسهٔ هفتگی را قرار ثابت هفته‌ات کن، حتی در روزهایی که میلی به آمدن نداری؛ احساسات اغلب به دنبال تعهد می‌آیند. ما هر چهارشنبه ساعت 6:30 عصر گرد هم می‌آییم، و جزئیات جلسه را اینجا می‌یابی.
- با یک برادر یا خواهر قرار بگذار که در طول هفته بخشی از کتاب‌مقدس را با هم بخوانید و با هم دعا کنید.
- یک نفر را انتخاب کن تا این ماه برایش دعا کنی، و با علاقه‌ای صادقانه از حالش جویا شو.
- اگر از تجربه‌ای گذشته در کلیسا زخمی بر دل داری، از خدا شفا بطلب و این درد را به‌تنهایی به دوش نکش: با کسی که به او اعتماد داری صحبت کن.
مشارکت مسیحی هرگز به معنای ماندن در رابطه‌ای آسیب‌زا یا سکوت در برابر بدرفتاری نیست. اگر خودت یا کسی که می‌شناسی آسیب دیده است، امنیت تو در اولویت است: در صورت خطر فوری با شمارهٔ 999 تماس بگیر، و برای موارد خشونت خانگی می‌توانی با خط کمک ملی رایگان به شمارهٔ 0808 2000 247 تماس بگیری. همچنین سیاست حفاظت کلیسای ما را بخوان.
دعا
ای پدر ما، تو را شکر می‌کنیم که ما را در این جهان تنها نگذاشتی، بلکه برادران و خواهرانی در مسیح به ما بخشیدی. اعتراف می‌کنیم که گاهی مشارکت را نادیده می‌گیریم، از آن انتقاد می‌کنیم یا از آن پنهان می‌شویم؛ ما را ببخش. به ما بیاموز که کلیسای تو را دوست بداریم، برادران و خواهرانمان را خدمت کنیم و بارهای یکدیگر را به دوش بکشیم. و هنگامی که گرد هم می‌آییم، حضور تو در میان ما باشد. در نام عیسی مسیح، سر کلیسا، دعا می‌کنیم. آمین.
آیات مرتبط
- اعمال رسولان 2:42: «و در تعلیم رسولان و مشارکت ایشان و شکستن نان و دعاها مواظبت می‌نمودند.»
- رومیان 12:5: «همچنین ما که بسیاریم، یک جسد هستیم در مسیح، اما فرداً اعضای یکدیگر.»
- اول قرنتیان 12:26: «و اگر یک عضو دردمند گردد، سایر اعضا با آن همدرد باشند؛ و اگر عضوی عزت یابد، باقی اعضا با او به خوشی آیند.»
- افسسیان 4:16: «که از او تمامی بدن مرکب و مرتب گشته، به مدد هر مفصلی و برحسب عمل به اندازهٔ هر عضوی بدن را نمو می‌دهد برای بنای خویشتن در محبت.»
آیا در لیورپول به دنبال خانواده‌ای روحانی هستید؟ بازدید خود را برنامه‌ریزی کنید و به جلسهٔ هفتگی ما بیایید، یا در واتساپ به ما پیام دهید.